Yaratma eylemi çeşitlilik sunan içsel söylemin yeni bir dile çevrilme eylemidir. Bu süreçte, bellek de bu evrenin temelini oluşturuyor. Figüratif (ya da figüratif olmayan) verilerden yola çıkarak, yaratma süreci boyunca bir görünür olup bir kaybolan imgelerden beslenen işlerinde renk de bir düş alanı, sürekli dönüşen bir hatırlama mekânı oluşturma işlevini üstleniyor. Torcu’nun aramakta olduğu şey yaratıcı düşüncenin derinliklerine işlemiş bu rüya atmosferini görünür kılmak. Bu, anıların katmanlar halinde belirmelerine de yer veren bir soyutlama süreci, zaman içinde ilerleyen ve gelişen bir düşünce işleyişi olarak ortaya çıkıyor. Katmanlar halinde ilerleyen çalışma, tezahürünü arayan bellek ile benzeş olarak ele alınabilir. Resmin bu atmosferi içinde, imgeler rengin anımsanmasındakine benzer bir şekilde beliriyor; tıpkı birbirlerinin üzerine yansıtılmış anı- ekranlar gibi.